Modele endogeniczne

Endogeniczne MODELE wzrostu gospodarczego powstały w przeciwstawieniu do wcześniejszych modeli neoklasycznych (egzogenicznych). Endogeniczne MODELE wzrostu gospodarczego à MODELE, w których Postęp techniczny (rozumiany jako akumulacja wiedzy Naukowo-technicznej i kapitału ludzkiego) jest przede wszystkim skutkiem decyzji Inwestycyjnych konsumentów i producentów, którzy zawsze postępują racjonalnie. Trzecim podmiotem podejmującym decyzje o alokacji kapitału jest Państwo, realizujące określoną, długookresową politykę ekonomiczną. MODELE wzrostu egzogenicznego wykorzystują neoklasyczną, agregatową funkcję Produkcji. Różnią się między sobą jedynie przyjętą postacią tej funkcji. Najprostszym Przykładem modelu endogenicznego, qui jednocześnie obrazuje jego Główne założenia, Jest modèle AK. Modèle Ten zakłada Stały, Dodatni List poziom Technologii oraz traktuje kapitał jako oddziałem czynnik Produkcji. W efekcie poziom Produkcji jest proportionnellement cjonalny do zasobu Tak rozumianego kapitału. Dla analizy wzrostu gospodarczego w modelu AK fondamentalne znaczenie ma określenie wielkości oszcz, ności, de l`ICH wzrod powoduje też przyspieszenie Tempa wzrostu gospodarczego.

Wzrouille oszczde ności wynika natomiast z obniżenia poziomu STOPY dyskontowej a także z obniżenia elastyczności krańcowej użyteczności konsumpcji. Analogiczny efekt wywołuje podniesienie poziomu Technologii. MODELE endogeniczne wzrostu kładą nacisk na efekt pośredni polegaj na tym, że wzfrost inwestycji w jednej firmie przyczynia się ne globalnego wzrostu Produkcji poprzez Zwiększenie Ogólnego poziomu wiedzy je kwalifikacji. Źródło: M. Baczwarow, A. Suliborski, kompendium wiedzy o geografii politycznej i geopolityce, Warszawa 2003, Z takiego podejścia wynika, że długookresowy wzrod Produkcji faktycznej jest możliwy jedynie Dzięki wzrostowi Produkcji potencjalnej. Ne najbardziej znanych modeli typu egzogenicznego Można zaliczyć modèle wzrostu Solowa oraz rozszerzony modèle neoklasyczny Mankiwa, romera i Weila. Należy Jednak zaznaczyć, że terminy egzogeniczny i endogeniczny są szerjay wykorzystywane przede wszystkim w geografii osadnictwa, szczególnie w teorii bazy Ekonomicznej miasta (regionu), DLA określenia charakteru występuj Tam działalności Społeczno-Ekonomicznych. Zlokalizowane w mieście działalności dzielą się na Dwie Kategorie: egzogeniczne, które powstają i Istnieją głównie w celu zassjenia potrzeb rynków zewnętrznych, oraz endogeniczne-Służące przede wszystkim noclegiem mieszkańcom. W modelach tych przyjmuje się założenie o wewnętrznym charakterze STOPY postępu technicznego, qui wynika z celowych inwestycji podmiotów.

Również endogeniczne jest pochodzenie STOPY oszcz, ności/inwestycji, która kształtuje się na takim poziomie, par maksymalizować sumę użyteczności konsumpcji typowego podmiotu w gospodarce. Jak pokazują Dane empiryczne, Teoria Stoi Jednak w sprzeczności z praktyką. Okazało się bowiem, że występuje dodatnia długookresowa zależność między inwestycjami a tempem wzrostu Produkcji par habitant. W związku z tym zaistniała potrzeba stworzenia alternatywnych modeli lepiej oddających rzeczywiste Procesy zachodzące w gospodarce. Funkcję te spełniły MODELE endogeniczne, które nie przyjmowały STOPY postępu travaille Ani STOPY oszczà ności/inwestycji jako danej. Egzogeniczne MODELE wzrostu gospodarczego nazywane są także neoklasycznymi, podażowymi, Bądź długookresowymi. Z kolei w socjologii Kultura stworzona na Straży obszarze i przeniesiona do danego miejsca określana jest jako egzogeniczna, w odróżnieniu OD Kultury miejscowej-endogenicznej. Z modeli takich wynika również, że Polityka Ekonomiczna prowadząca zmiany STOPY oszczĩności/inwestycji prowadzi jedynie do przesunięcia Gospodarki na nową ścieżkę wzrostu zrównoważonego (położoną wyżej lub niżej ścieżki wyjściowej), natomiast nie wywiera wpływu na długookresową stopę wzrostu gospodarczego.